Çarşıya Dönüş

Antalya Elmalı Günleri

Sağını solunu bilmiyorum. Kaleiçi’ne yakın bir pansiyon tuttum.
Elbiselerimi ütüye yolladım. Artık tek başımaydım ve telefonu tekrar kapattım.

Telefonum kapalı, erken kalkıp dolaşıyorum.
Çay bahçesine gidip vakit geçiriyorum.

Nereye gittiğini bilmediğim dolmuş duraklarını kullanıp ilk gelen dolmuşa biniyorum.
Son durağa kadar gidip aynı dolmuşla geri geliyorum.
Her seferinde farklı istikamet iyi oluyor.

Dolmuş duraklarında görevli adamlar var.
Şehir içinde harici yerlerde yolcu indirip bindiremiyorlar.

İstanbul’da adam durakta 5 dakika beklerken, yolun karşısında ters istikamete giden yayaya korna çalıyor.

elmallı sikkesi.png1

Beklenmedik Ziyaret

Telefonum açıkken arkadaşım Orhan aradı, hâl hatır sordu.
“Ne haber, ne yapıyorsun? Nerede takılıyorsun?” dedi.
Ben de o anda parktaydım, “Parktayım,” dedim.

Onun ne maksatla aradığını, “parktayım” dememin karşılığını çok iyi biliyorum.

İki gün sonra büyük biraderim, kız kardeşim ve arkadaşım geldiler.
Nasıl bir Erdoğan göreceklerini hayal etmişlerdi, şaşırdılar.

Pansiyondaki tüm giysilerim ütülü ve düzenliydi, sabah akşam aynı özeni gösteriyordum.
Eski alışkanlıklarım devam ediyordu.

Onlar parkta yatan, kalkan Erdoğan bekliyorlardı;
en azından mutlu şekilde geri döndüler ve
“Sen biraz daha kal,” demekten başka şansları yoktu.

Ben ise toplam 15 gün sonra geri döndüm.
Oksijeni iyi kullanamamışım, yaptığım tercihleri ve kararları uzun süre erteledim.


Aslında Çok Bir Şey İstemiyoruz

Çarşıya geri döndüm.
Gönüllü ya da gönülsüz bir şekilde, abimin yanında çalışıyorum.

Aklınıza “Bu herif kardeşini çekemiyor, kıskanıyor,” gibi şeyler gelmesin.

Üzerinden yıllar geçmeye başladı, sigortam yoktu.
Eski Kuyumcular Odası Başkanı, Maliye ile birlikte kuyumcu atölyeleri hakkında çalışma başlatınca ben de tekrar sigortalı oldum.

Sigortalı olduğum için fiş toplayıp zarflıyorduk; ama onları bile bize vermiyordu.
Bunu kötülemek için söylemiyorum.
Yabancı, üçüncü şahıslarla konuştuğumda yüzlerinden anlıyorum.
Başka biri anlatsaydı, ben de aynı hissi yaşardım, bu kardeşini çekemiyor diye.


Biriken Sessizlik

Bu biriktirdiğim öfkemi motosiklet kategorisinde yazacağım.
Belki yine üstü kapalı olarak geçeceğim.

Devamını Oku

Yorum bırakın

Scroll to Top